วันที่ 7 ม.ค. 2552
ผมเริ่มจะมีความสุขกับอะไรที่เรียบง่ายธรรมดามากขึ้น
หลายๆอย่างผมเริ่มหยุดและอยากเดินช้าลง ที่ผ่านมาทุกๆอย่าง
มันเร็ว เร็วจนเกินไป จนผมเก็บรายละเอียดได้ดีไม่พอ หรือ
ยังไม่ดีเลย ผมพยายามทำให้มันช้าลง ผมเริ่มมองอนาคต
อย่างธรรมดา และมองจากศุนย์กลางกายของผม
ผมเริ่มอยากจะหยุดกับความทะเยอทะยานทั้งหลาย
ที่ดูจะไม่มีประโยชน์ ผมดีใจที่ได้คิดใหม่เริ่มเดิน เส้นทางใหม่
แต่ก็เหมือน มันยังไม่คงที่ ผมไม่อยากจะมีความสุขมากจนเกินไป
เพราะเมื่อมันผ่านไป นึกถึง มันทำให้ผมรู้สึกเหงาถ้าจะไม่มีมันอีก
ผมเริ่มจะมองเป้าหมายชีวิตแต่ละคน ผมรู้สึกหลายๆคน มีความคิด
ที่สวยงาม บางคนเดินในสิ่งที่ตัวเองชอบ บ้างเดินไปเพื่อคนที่เรารัก
บ้างเดินไปสู่ความอิสระ บ้างเดินไปเพื่อทำให้คนอื่นๆบนโลก
ล้วนแล้วเป็นความสวยงามประกอบกันอย่างลงตัว แต่ผมคิดว่า
ผมเกิดมา เพื่อเป็นนักสร้าง ความสุขที่แท้จริง เพื่อ...
มากกว่าละมั่ง

------------------------------------

10 ม.ค.2553

สามวันที่ผ่านมา(8,9,10 ม.ค.) ผมได้ไปเข้าค่าย
เป็นค่ายเกี่ยวกับการพํฒนาวัด ท้องคุ้ง อ.บ้านชี จ.ลพบุรี
หลักๆของงานคือวันเสาร์ชวนคนบวช และวันอาทิตย์ที่ความสะอาด
ปรับพื้นที่ให้เหมาะสม จริงๆทั้งเรื่องชวนคนบวช และพัฒนาวัด
เป็นการ เตรียมความพร้อมที่จะ อบรมพระธรรมทายาท 1 แสนรูป
และผู้ที่เข้าค่ายด้วยกัน ชวนคนบวชได้ทั้งหมด 34 คน
เอาบุญมาฝากทุกๆคนด้วยนะครับ ^^ ชวนคนบวชนี่ ยากมากกๆๆๆ
แต่ชวนได้แค่ 1 คนก็ปลื้มได้ทั้งชาติเลย ^^

ผมอ่าน หนังสือเล่มหนึ่งชื่อบันทึกอุปฐาก
คราวๆนะครับ
"ถ้านึุกก็แปลก ไม่นึกก็แปลก
เสียงฉิ่งฉับก็เลี้ยงชีพได้
คอยจ้องจับขโมยก็เลี้ยงชีพได้
ทอนเงินเป็นก็เลี้ยงชีพได้
มีความรู้นิดเดียวเอามาเลี้ยงชีพได้
แต่สุดท้ายก็หมดเวลาไปชาตินึง
ไม่ต้อง"ทำอะไร"
ได้แค่เลี้ยงชีพอย่างเดียว"

ถ้าแค่นั้น เลี้ยงชีพอย่างเดียว ผมนึกดู
มันพอแล้วเหรอเี้ลี้ยงชีพอย่างเดียว
เปิดใจ ดูแล้วจะรู้เองจ๊ะ

--------------------------

21 ม.ค. 2553
ผ่านมา จากการบันทึกครั้งที่แล้วถึง 10 กว่าวัน - -
เนื่องจาก งานเยอะจริงๆ

วันนี้เป็นวันที่อากาศดีทั้งวัน ไม่มีแดดเลย
บางทีเวลาที่แดดน้อยๆ เย็นสบาย มันก็ทำให้
อารมณ์ ผมก็ดีไปด้วย ผมนั่งสังเกตพักใหญ่
ที่แถวๆ นี้ล่ะ ผมรู้สึกได้ว่าวันนี้ เสียงนกและ
การเคลื่อนไหวของมันมากเป็นพิเศษเลย
ดูมันส่งเสียง และบินเล่นกันอย่างมีความสุข ^^
วันที่อากาศดีๆ แบบนี้ถ้าผมอยู่ที่บ้าน
ผมจะนั่งที่ริมหน้าต่าง แล้วเปิดเพลง
ที่เข้ากับบรรยากาศ ที่ดูอุ่นใจฟัง วันนี้
บรรยากาศก็ดีอย่างที่ผมว่านั่นล่ะ
ผมก็เลยถือโอกาสเข้าร้านเน็ต มาฟังเพลง
สักหน่อย หลังจากที่ พิมพ์อย่างเรื่อยเปื่อยมา
ตั้งยาว
วันนี้ผมได้อะไรดีๆเข้ามาในหัวบาง~!
ผมนึกถึงเรื่องดีๆ ต่างๆที่มันผ่านมา
นั่งนึกเรื่องเก่าๆ แล้วก็หัวเราะคนเดียว
แปลกนะ ผมแทบไม่ได้ให้ความสำคัญกับมัน
มากนักที่ผ่านมา แต่มันก็ยังชัดเจน ...
ชัดเจนมากจริงๆ รู้สึกได้เลยว่าเหมือนมัน
พึ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน บางที่โลก ที่ผ่านมาของผม
ผมว่ามันคงเป็นรางวัลที่ผมได้ทั้งหมดในชีวิต
ที่ผมได้ล่วงหน้ามาก่อนแล้ว ...รู้สึกดีจริงๆ ~~

------------------------
22 ก.พ. 2553
ช่วงนี้เป็นช่วงสอบ อ่านหนังสือจนหมึนไปหมด ~~
เป็นธรรมดาจริงๆ ในทุกๆครั้งที่เรา จะรู้สึกโหวงๆ
เวลาอะไรๆ ที่มันเคยชินกำลังจะเปลี่ยนไป แม้มันจะ
สำคัญ.. หรืออย่างไรก็ตาม
...ผมเรียนที่มหิดล ศาลายา แค่ปีเดียว
ปีหน้า(เทอมหน้า) ก็ย้ายเข้าพญาไท
บอกตรงๆว่าถ้าให้เทียบกัน ผมชอบศาลายามากว่าเยอะเลย
มันไม่มีห้างใกล้ๆ ตึกก็ไม่เยอะ คนน่าเบื่อๆ
แบบในเมืองก็ไม่มี ทุกๆอย่างดูธรรมดา ธรรมดาจนผม
ชอบมัน มันไม่มีอะไรพิเศษ ไม่มีร้านอาการร้านไหนอร่อย
เป็นพิเศษ ไม่มีร้านกาแฟที่ต้องเข้าเป็นประจำ
ไม่มีที่ๆต้องไปทุกวัน ทุกๆอย่างล้วนธรรมดา
เดินไปเรียน นอนหอ กินข้าวที่โรงอาหาร ผมว่าผมเริ่มจะ
ชอบแบบนี้ กับอีกที่นึง ผมต้องนั่งรถเมล์ ที่การจราจรน่าเป็นห่วง
กินข้าว ริมถนน รอคิวสั่งข้าว อะไรที่สูงกว่าผมคงเป็นตึก
ไม่มีสีเขียว ไม่มีนก ไม่มีเศษแห้งๆหล่นตามพื้น
มันเริ่มจะเหนื่อยใจเมื่อรู้แบบนั้น
...เมื่อวันสองวันมานี้
ผมมีโอกาศได้ไปนั่งเล่น เรือนไทยริมบ่อน้ำ ที่ค่อนข้างจะ
ขึ้นชื่อในศาลายา ผมนั่งอ่านหนังสือสอบไปด้วยละ เรื่องของเรื่อง
แต่ผมมีความสุขนะ มันเงียบ อากาศดี มีนกบินไปมา
มีน้ำพุ อยู่กลางบ่อน้ำ ลมมันพัดไอจากน้ำพุมาถึง ตัวผมเลย
เย็นสบายจริงๆ^^ ผมใช้เวลาอยู่กับตัวเองได้นานที่สุดเท่าที่นานได้
จนเริ่มเย็น ผมก็เริ่มลุกและก็กลับหอ
... บางทีความเรียบง่ายมันก็พิเศษ ความสบายมันก็พิเศษ
ที่มันไม่พิเศษคือทางตรงกันข้าม ๐_๐?
... (นอกเรื่อง) ตอนนี้มีเพลงดีๆมาแนะนำ
Linkinpark ร่วมกับ Warnor B.
สร้างสรรค์เพลง อุทิศให้แก่ผู้ประสบภัย จาก haiti http://www.youtube.com/watch?v=lrbL1s9qwBs
เป็นเพลงที่ดี ได้มาตรฐานของ linkinpark อีกหนึ่งเพลง
It given power to me.-

---------------------
8 มี.ค. 53
...มีหลายต่อหลายอย่าง ที่เราเรียนรู้เอง
เราคิดเอง และชีวิตของเราก็เป็นในลักษณะนั้นๆ
มันเป็นอะไรที่พิเศษถ้าอะไรๆแบบนั้น
มันเป็น เพื่อคนอื่น เพื่อสิ่งดีๆ มานึกๆดู มันก็
แปลกนะ ทำไมถึงเป็นแบบนั้น
แปลกนะ ทำไมมันถึงแตกต่าง
แปลกนะ ทำไมความแตกต่างมันถึงไม่ไปด้วยกัน
...อืมจะว่ามันก็แปลกจริงๆนั้นล่ะ = =
คนที่เชื่อว่าทุกๆอย่างมีต้นและปลายของมัน
เค้าคิดกันยังไง แล้วทำไมมันยังเป็นแบบนี้
คนที่เชื่อว่า ทุกๆอย่างมันขึ้นอยู่กับตัวๆเรา
ก็เป็นความคิดที่ดีนะ ดีแต่ทำไม ความคิดแบบนั้น
ถึงยังแตกต่างและไม่ไปทางเดียวกัน
รอ..รอ..รอ.. หรือ
ทำ..ทำ..ทำ 'เลือกเอา'

-------------------------
9 ก.พ. 53

จำกันได้รึเปล่า ว่าตอนที่ยังปั่นจักรยาน 2 ล้อไม่เป็น
แล้วกำลังจะฝึกหัด มันยากขนาดไหน ล้มตั้งกี่ครั้ง
ไม่ว่าเรื่องใดๆ มันก็ย่อมเป็นเช่นนั้น
...ตอนเราฝึก
ถ้าเราเริ่มปั่นแล้วปั่นช้าจนเกินไป
--เราก็จะทรงตัวไม่ได้'เราก็จะก็ล้ม
ถ้าเราเริ่มปั่นแล้วปั่นเร็วจนเกินไป
--เราก็ยังบังคับทิศทางได้ไม่ดี'เราก็จะล้ม
ถ้าเราเริ่มปั่นแล้วมัวแต่มองว่าอะไรอยู่ข้างหลัง
--สติเราไม่ได้อยู่กับข้างหน้า'เราก็จะล้ม
...แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ
เราทุกๆคนก็ปั่นกันเป็นอยู่ล่ะ ลองคิดๆดู
-*- ก็เหมือนๆกันแบบนี้ทุกๆเรื่องล่ะ
--------------------------
10 มี.ค. 53
...บังเอิญ
ผมได้อ่านจดหมายที่เป็นข่าวไม่ดีนักฉบับหนึ่ง
เกี่ยวกับความแตกต่างและการแบ่งแยก
ซึ่งมีความตื่น ลึก หนา และบาง มากมาย
แต่ก็ยังไม่ใช่เรื่องที่ลึกที่สุด
ของปัจจัยทั้งหมดสักทีเดียว
เป็นจดหมายโดยการส่งต่อทางอีเมลจากพี่อีกคนหนึ่ง
ความจริงมันก็ค่อนข้างจะมีอะไรๆก่อนหน้านี้มาให้เราๆ
รู้กันบ้างแล้ว แต่ก็น่าตกใจนิดๆเหมือนกัน
บางที่
เราอาจจะมองว่า"ไม่ได้หรอกเราต้องทำให้ความแตกต่างนั้น
กลับมาเป็นเหมือนเดิมเหมือนที่ๆเราเป็นกันอยู่ก่อนหน้านั้น"
แต่บางทีอีกกลุ่ม "ไม่ได้หรอกความแตกต่างนั้นต้องเปลี่ยนไป
ตามประสงค์ของใครก็ว่าไป บรา บรา บรา..."
ความจริงนี่ก็เป็นธรรมชาติ ไม่ว่าเราจะแข่งขันกีฬ่า เกมส์ หรือ
แม้แต่กระทั่ง เรื่องเรียน และ เรื่องงาน
ทุกๆคนล้วนแต่นับเลข
1 2 3 4 .... หรือ
-1 -2 -3 -4
เราทุกคนเริ่มจาก 0 เหมือนกันเริ่มจากที่ๆเดียวกัน
บนจุดๆเดียวกัน ในลักษณะเดียวกัน ใช้ชีวิตเหมือนกัน
แต่ก็นะ เพราะอะไรพาไปกันนะ?.
----------------------------
13 มี.ค. 53
ผมลองจำแนกชีวิตเล่นๆดูว่า
ความจริงถ้าอุปมาคนเราเหมือนกำลังจมน้ำ จะจำแนกได้ดังนี้
1)พวกที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองจมน้ำ
2)พวกที่รู้ว่าตัวเองจมน้ำแต่ก็ไม่สนใจ ไม่ทำอะไร
3)พวกที่รู้ว่าตัวเองจมน้ำพยายามหาวิธีให้ผ่านพ้นจากจุดๆนั้น
..แต่ก็ยังหาวิธีไม่ได้
4)พวกที่รู้ว่าตัวเองจมน้ำพยายามหาวิธีให้ผ่านพ้นจากจุดๆนั้น
..แต่รู้วิธีแล้ว แต่ก็ยังทำให้ตัวเองผ่านพ้นจากจุดๆนั้นไม่ได้
5)พวกที่รู้ว่าตัวเองจมน้ำพยายามหาวิธีให้ผ่านพ้นจากจุดๆนั้น
..แต่รู้วิธีแล้ว พยายามทุกๆวินาทีและสุดท้ายก็ผ่านจุดๆนั้นมาได้
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ทั้ง5 ข้อที่ผมกล่าวมา
-ถ้าคุณยังไม่เข้าใจที่ผมบอกว่าจมน้ำคืออะไร
คุณก็อยู่ในข้อหนึ่ง
-ถ้าคุณพอที่จะรู้ว่าจมน้ำคืออะไรแบบคราวๆ
คุณก็อยู่ในข้อสอง
-ถ้าคุณรู้ว่าจมน้ำคืออะไรและคุณเริ่มจะตั้งคำถามหาทางออก
คุณก็อยู่ในข้อสาม
-ถ้าคุณรู้ความจริงของทุกๆอย่าง แต่คุณยังพยายามได้ไม่ดีพอ
คุณก็อยู่ในข้อสี่
-ส่วนคนที่อยู่ในข้อห้า คงไม่ได้อ่านบทความนี้
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
คุณอาจจะคิดว่าคนในข้อ 5 เป็นคนแบบไหนกัน
-ผมอยากให้คุณลองเดาๆดูละกันสำหรับคนในข้อ3
รึให้ไปถามคนในข้อ4 ...แต่...
..ผมลืมบอกไปว่ายังมีอีกข้อนึง *0*
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ข้อสุดท้าย คุณสามารถผ่านข้อ 5 มาแล้วแต่คุณยัง
ไม่ทิ้งคนอื่นๆใน 4 ข้อก่อนคุณ (ข้อ 1 ,2 ,3 ,4)
แล้วคุณก็คอยแนะนำ หาวิธีการให้ทุกๆคนมายังข้อ5ได้
ใช่แล้วมีคนแบบนั้นอยู่ และผมก็รักคนแบบนั้นมากเลย